Aveyron -4

Vrijdag 4 mei 2012, wandeldag 4: La FrayssinetteLa Grande Combe (395m)
V:09.50 – A:16.45 – Afstand: 19,2km – 660hm

Het weer: ’s morgens dun bewolkt en af en toe zon, ’s middags toenemend bewolkt met af en toe regen. Laatste uur regen en onweer. Wind matig. 15-20⁰C.

Vincent had het ontbijt in zijn takenpakket en deed dat prima: zelf gebakken brood en een gekookt eitje. Er was voldoende, ook om een riant lunchpakketje samen te stellen. Met de Brabantse dames was gezelligheid weer troef.

Om 09u45 stalden we onze koffers bij de auto en gingen op weg voor de nieuwe route. Het was nog erg fris en we deden de truien maar even aan. De eerste helft liepen we dus met kaart en RB, de GPS als controle. Desondanks ging het meteen mis met de RB: “na de derde bocht RA karrenspoor op” stond er in de eerste regel, maar welk was nou de eerste bocht? Kennelijk daar waar de auto stond. Vonden wij erg twijfelachtig… Daarna ging het verder wel aardig, hoewel sommige omschrijvingen toch verwarring zaaiden en dan mis je wel eens een GPS-track.

De eerste paar kilometers daalden we door een fraai bos – soms over omgevallen bomen klauterend – langzaam af naar de D33 en nadat we deze waren overgestoken klommen we weer door een even fraai bos. Links zagen we Albugue in volle glorie liggen.
Het bij FG11 genoemde zandpad zag er nu uit als een met gras begroeid karrenspoor (twijfel). Toch maar dit karrenspoor aflopend, kwamen we volgens plan uit in het gehucht Moussac. Een paar honderd meter verder stonden we op bijna 600m hoogte bij de drie grote beuken te genieten van het weidse uitzicht, met name op Brasc. Dit was nou een mooi plekje geweest voor een picknicktafel of bankje, maar helaas.

Het bij FG17 genoemde prikkeldraad bleek geen prikkeldraad en zorgde dus weer voor lichte twijfel omtrent het te volgen juiste paadje. Er stond echter ook een paaltje met een wandelroute erop aangegeven, dus dat nam de twijfel weer enigszins weg. Bovendien kregen we op de GPS het spoor van de oude route in beeld en daar liepen we recht op af.
De afslag naar boerderij Le Méjanel kon – ook zonder GPS – niet missen. We aten gauw eerst een boterham om wat moed te verzamelen voor de aangekondigde honden (!) op het erf van de boerderij. Dat bleken echter twee totaal onschuldige klein hondjes te zijn, die achter een hek zaten en bovendien niet blaften! Was dit weer een grapje van Kees?
Na een aantal schapenpaadjes door een lege weide te hebben gevolgd, kwamen we in een andere wei terecht die bevolkt was met een grote kudde nieuwsgierig naar ons blatende Aveyronese Roquefortschapen. Terwijl wij wat moeite hadden het vernuftige slot van het grote hek aan de andere kant van de weide open te krijgen, kwamen ze steeds dichterbij, kennelijk in de veronderstelling dat ze met ons mee mochten of zo. Terwijl wij tussen de hagen onze weg vervolgden, hoorden we ze nog lang, teleurgesteld nablaten…

Aangekomen op de weg van Brasc naar Montclar volgden we deze tot het bij FG24 genoemde knooppunt. Dit bleek een beetje moeilijke viersprong in de vorm van een K, waarbij ‘rechtdoor’ eigenlijk een beetje rechts aanhouden was. Daar bestond met de GPS-track erbij geen misverstand over. Ons een weg banend door zwermen vieze plakvliegen, kwamen we even later bij het schitterend gelegen huis La Roque, waar nog steeds – ook nu nog – druk werd gebouwd en verbouwd.
Hierna begon de lange, mooie, maar vrij steile afdaling naar de Tarn. Een zware beproeving voor de gammele knie, maar rustig aan en met twee stokken steun zoekend kwamen we in een slakkentempo toch beneden. Om het allemaal wat moeilijker te maken, moest er ook nog een beekje worden overgestoken en een aantal omgevallen bomen gepasseerd.

De lucht was inmiddels aardig betrokken geraakt en we voelden zelfs af en toe wat licht gespetter. Bijna beneden hadden we een mooi uitzicht op het middeleeuwse plaatsje Brousse-le-Château, met zijn erboven gelegen grote burcht. Helemaal beneden bleek er verder niets te beleven. Het enige terrasje was leeg, het was er dan ook geen weer voor. Het was winderig en de regen werd ook wat serieuzer. Jammer. Na wat foto’s gemaakt te hebben, vervolgden we onze wandeling langs de D902 en de Tarn.

Gewapend met hoofdlamp namen we de onverlichte, nooit in gebruik geweest zijnde spoortunnel (veel plassen en ontbrekend plaveisel) en liepen daarna nog een paar 100m op een pad naast de D-weg. Het begon nu echt serieus te regenen, zelfs de poncho’s moesten uit de rugzak komen. Ook hoorden we het eerste gerommel, dat snel dichterbij kwam en steeds frequenter klonk. Dat was wat minder leuk. Gelukkig konden we al snel rechtsaf het bos weer in voor de slotklim naar la Grande Combe. Hier voelden we ons toch iets veiliger dan op de grote weg. De klim was – of leek – hoger en langer dan gedacht. Om 16u45 arriveerden we in de veilige haven waar we hartelijk werden verwelkomd door ene Eric, die ons snel “doorgaf” aan Hans, onze gastheer. Deze bracht ons snel “binnendoor” naar onze prachtige kamer, zodat we eerst konden douchen en omkleden. Onderwijl ging hij vast koffie zetten.

Wat een schitterende locatie was dit, zeg! Enorm groot met voldoende gastenkamers om – naast ons – een heel contingent Haagse yoga-beoefenaars – onder leiding van eerdergenoemde Eric – te herbergen. Daarnaast een grote ontspanningsruimte (de schuur), een binnenplaats, een lounge en een eetzaal. Kortom: eigenlijk gewoon een hotel. Alle gasten – bij elkaar dik 20 man – moesten verzorgd worden door Hans en zijn toch al 70-jarige Nelleke, daarbij ondersteund door een nichtje (alleen deze week) en een lokale werkster (Katja). Een zeer gastvrij en vakkundig stel, dat het eigenlijk wat rustiger aan wilde gaan doen. Dat was dan ook de reden dat La Grande Combe al drie jaar te koop staat, maar dat wil in deze tijd niet zo vlotten. Zal ook wel een aardige duit moeten opbrengen.

Tijdens de overbrugging naar het diner in de lounge werd ons door de yogaclub al ingefluisterd dat Nelleke geweldig kookte en daar was niets van gelogen: kastanjesoep, heerlijke lasagne en iets citroenigs met een koekje toe. Alles liep gesmeerd, ondanks dat de aardlekschakelaar door de bliksem geregeld uitsloeg, hetgeen met een lasagneschotel in de elektrische oven niet prettig is! Een oude gasoven bracht uitkomst.
Hoewel wij aan een aparte tafel dineerden, samen met Hans, Nelleke en nichtje, voelden wij ons toch gelijk in de yogaclub opgenomen. Allemaal erg aardige, vrolijke en vooral ontspannen lui. Misschien is het toch wat voor ons?
Om klokslag 3 voor 8 werd het diner even onderbroken door Eric met het verzoek om twee minuten stilte in acht te nemen. Het was tenslotte 4 mei, dat zou je onder deze omstandigheden zomaar vergeten. Wel een heel apart gevoel om dat hier, zover van huis, te doen.

Na afloop van het diner kwam de laptop op tafel om de route voor morgen door te nemen. Een redelijk vlakke etappe via St-Izaire, bijna een rondje. Toch weer bijna 22km, maar omdat wij het plan hadden om ons – i.v.m. de knie – te laten afzetten onderaan bij de Tarn, zouden dat er ca. 19 worden. ’s Avonds regende het nog geruime tijd en de vooruitzichten waren tot maandag: wisselvallig en onweersachtig. Duimen maar.
We waren al over de helft. Morgen naar Le Bouysse, een kilometertje verderop. Al die verschillende huizen en mensen die we ontmoetten, maakten dit tot een wel heel leuke vakantie, zeker na dit adresje!

Download de GPS-track

Naar de volgende etappe

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s