Aveyron -5

Zaterdag 5 mei 2012, wandeldag 5: La Grande CombeLa Bouysse (315m)
V:10.00 – A:15.45 – Afstand: 17,9km – 610hm

Het weer: flinke zonnige perioden afgewisseld met – elders – stevige (onweers)buien Weinig wind. 13-19⁰C.

Ook in dit huis sliepen we weer heerlijk. We hadden dan ook de hele nacht geen regen horen tikken op ons dakraam. Toen de wekker afliep hingen de wolken erg laag op de heuvels (maar dat voorspelt veel goeds…) en was het nog erg fris, maar droog! Eerst maar even ontbijten, wij weer in de lounge, de yogagroep in de eetzaal. Na afloop kwamen Hans en Nelleke nog even gezellig bij ons aan tafel koffie drinken.

Zoals gezegd, leek het ons knietechnisch verstandig deze etappe niet te beginnen met de afdaling naar de Tarn. Hans vond het geen enkel probleem om ons beneden bij Moulin Bas de Gos af te zetten. De koffers in de C5 gezet en comfortabel gleden we naar beneden. Het scheelde een afdaling én 3 km op de dagafstand, zodat deze wandeling hopelijk niet al te veel problemen op zou leveren . Het eerste deel tot aan St.Izaire zou min of meer vlak verlopen, dan een flinke klim gevolgd door een lange, maar niet steile, afdaling.

Het duimen van gisteren had geholpen, want de laaghangende bewolking was inmiddels opgetrokken. De zon scheen en er zat hoopvol veel blauw in de lucht. Het eerste deel van de wandeling liepen we langs een bosrand met links van ons de Tarn. We volgden de rivier die hier een grote bocht maakte. Na een paar 100m kwamen we op een MTB-route (nr.9) terecht die we vandaag bijna de hele dag volgden. Dat was wel zo makkelijk, stond ook op onze OpenMTBmap in de GPS. Fietsers zagen we overigens niet. Al gauw kwamen we in de zon te lopen en konden de truien en broekspijpen in de tas. Het was heerlijk weer, lekkerder dan gisteren op de “hoogvlakte”. Ook was het vrij helder, hetgeen hoop gaf op betere resultaten van onze landschapsfotografie.

Het gehucht Alvernhes passeerden we onderlangs: afwijkend van de route, maar beter voor de knie. Een paar kilometer verder kwamen we bij een brug over de Tarn, waar we onderdoor liepen en rechts het dal van de Dourdon indraaiden. Dit was een heel fraai dal van deze zijrivier van de Tarn, ook wel het dal van de rode aarde genoemd. De kleur van het water van de Dourdon en de plassen op de paden, na de regenval van gisteren, lieten duidelijk zien waarom.

We volgden trouw MTB9, passeerde de verlaten ogende nederzetting Janolles en nog wat andere boerderijen en zagen de lucht helaas steeds meer dichtlopen toen we St.Izaire naderden. Bij het naderen van de eerste bebouwing voelden we de eerste spetters al vallen. Het bleef gelukkig beperkt tot spetters. St.Izaire was weer zo’n echt middeleeuws plaatsje met een grote vierkante burcht, kerk, nauwe straatjes, huizen met luikenin allerlei kleuren. De moeite waard, jammer dat het weer niet meewerkte voor de foto’s en ook niet uitnodigde tot een terrasje. Het enige terras was, evenals de rest van het stadje, verlaten. We wilden dan ook gauw weer verder, ook omdat de steeds donker wordende lucht niet veel goeds voorspelde. We keerden terug naar de afslag naar boerderij Lacoste om daar te beginnen aan de klim, een routeverkorting van ca. 2 km. Op Lacoste werden we verwelkomd door een tweetal luid blaffende en jankende nerveuze spaniëls, gelukkig in een kooi, en nog een andere loslopende hond, modelletje niet al te groot en zwart, die op veilige afstand bleef. Iets verder omhoog vonden we een geschikt plekje voor een snelle picknick.

De poncho’s voor het grijpen haastten we ons daarna naar de top van de berg met een steeds dreigender lucht op de hielen. Op de grens van de bui lopend vingen we geregeld wat spetters, net op tijd leken we van de ellende af te draaien. Ter hoogte van Le Graudenc – een boerderij en twee huizen – zagen we vóór ons een mooie, veilig blauwe lucht, terwijl het achter ons pikzwart zag en we inmiddels ook de donder hoorden. Met stevige pas spoedden we ons door open veld richting de hoogspanningsmast, die de top van de heuvel markeerde. Daarna ging het met ons bergafwaarts, gelukkig niet zo steil, zodat we een redelijk tempo konden aanhouden richting het veilige blauw. De bui kon ons niet bijhouden, had kennelijk zijn plannen gewijzigd en trok langzaam weg richting een andere bui. Zuchten van verlichting slakend daalden we via MTB9 verder af naar de Tarn ter hoogte van de Moulin, waar we ook waren begonnen.

Met een gerust gevoel begonnen we nu over een asfaltweg aan de slotklim naar Salelles, een dorpje met een mooi XV-eeuws kerkje. Vanaf hier was het nog maar een dikke kilometer ongeveer rechtdoor naar La Bouysse, overnachtingsadres nummer 6 alweer. Onze vijfde, toch ook nog wel pittige, maar weer mooie wandeling zat er op.

We werden opgevangen door de met handschoenen aan tuinierende Anne, die ons naar onze kamer bracht: als wij ons gingen opfrissen, zou zij een kopje thee zetten. Leek ons een goed idee. Na de douchebeurt genoten we op het overdekte terras van de thee, terwijl een volgende onweersbui in de maak leek. Het werd slechts een flinke plensbui, gepaard met toernemende wind en afkoeling. We waren toch blij dat we droog zaten. Daarna liet Wilfried ons het hele huis zien, groot met diverse gastenkamers, onderwijl vertellend van de ook hier weer plaatsgevonden hebbende wederopbouw.

Tot aan het diner vermaakten we ons verder in de gemeenschappelijke ruimte met wat lezen, schrijven en gesprekken voeren met ene Bob en ene Sarie. Bob zat in het onderwijs en kwam hier een weekje – tegen kost en inwoning – vrijwilligerswerk doen. Sarie was hier om een weekje te luieren, te fotograferen en vooral bij te komen, waarvan hoorden we later. Om 7 uur, een vroegertje vandaag, schoven we aan aan het diner, dat – zoals in de folder al aangekondigd werd – geheel vegetarisch zou zijn. We waren zeer benieuwd. Het bleek bepaald niet tegen te vallen. Het was allemaal weer heerlijk. Vooraf toast met geitenkaas, boontjes en pijnboompitten. Hoofdgerecht van overheerlijke walnotengehakt met roquefortsaus, salade en puree met pepertjes. Een sinaasappeltaartje met koffie toe. Daarna nog wat napraten op de bank en bijtijds naar onze kamer, de enige met een wifi-signaal. Eindelijk weer eens contact met de buitenwereld: nieuws en vooral weerberichten!

De etappe voor morgen zou iets van 15km behelzen, maar er zou wel weer eens ergens een beek met hoog water in de weg kunnen liggen…

Download de GPS-track

Naar de volgende etappe

Advertenties

One Reply to “Aveyron -5”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s