Aveyron -7

Maandag 7 mei 2012, wandeldag 7: La CazetteLe Mas des Eglantines (590m)
V:10.00 – A:17.00 – Afstand: 19,7km – 810hm

Het weer: licht bewolkt. Zonnig en droog. Zwak windje. 16-20°C.

Het was natuurlijk geen wedstrijd, maar op ontbijt won Lidy. Uitgebreid met van alles aan beleg, grote croissants, lekker bruin brood, gekookt eitje. Dat laatste deden we op brood voor onderweg. Met een pakje drank erbij was het lunchpakket weer helemaal af.

Om 10 uur klonk het startschot voor de laatste etappe. De zon scheen en het beloofde een mooie laatste dag te worden. Nadat we van iedereen afscheid hadden genomen, begeleidde Lidy ons grotendeels naar beneden, naar de Tarn. Daarna waren we weer op onszelf aangewezen en moesten we de hier woest stromende rivier volgen tot aan de brug, ongeveer een kilometer verderop. Na de brug overgegaan te zijn, liepen we op de andere oever een bekend stuk. Dit hadden we eergisteren in omgekeerde volgorde al gedaan, deze keer gingen we wél bovenlangs via Les Alvernhes. Kort hierna stuitten we op een stel Belgische wandelaars die net van La Grand Combe waren vertrokken. Hij had een GPSmap60 om zijn nek hangen, maar had die nog niet eerder gebruikt. Ze hadden dan ook geen idee waar ze waren! Een kort gesprek, want ze leken haast te hebben…

Bij de molen leegden we even onze schoenen alvorens te beginnen aan de eveneens bekende klim naar Salelles, over de asfaltweg. Eenmaal boven bij de kerk gingen we nu linksaf om even kort af te dalen. Nadat we bij de boerderij Bouyre een beekje waren overgestoken, begonnen we langzaam maar zeker te klimmen en liepen daarbij steeds door een prachtige bosrijke omgeving met soms mooie uitzichten op het gebied achter ons. Aangekomen op de D60 was het tijd voor een pauze met een hapje.

Na de weg overgestoken te zijn vervolgden we ons traject over een onverhard bospad en bleven continu stijgen tot we een hoogte van 620m hadden bereikt. Door de regenval van de laatste tijd waren de paden hier en daar best sappig en om droge voeten te houden, moesten we soms even van het pad af. Vandaag was het niet echt glashelder, maar de blauwe luchten met de kleine witte wolken maakten de landschappen toch best fotogeniek.

Ter hoogte van het zgn. houtdepot No.4 (punt PC19), werd de RB een beetje onduidelijk. Zonder GPS was het vast helemaal even zoeken geweest. Volgens ons zou het makkelijker zijn geweest om bij PC20 toch wél de asfaltweg op te gaan en deze linksaf even te volgen om na een klein stukje het karrenspoor schuin links terug te nemen, zoiets.

Na passage van het mooie huis La Mouthe – we waren inmiddels weer aan het afdalen – werd het weer even moeilijk: door het weiland liep geen duidelijk herkenbaar pad. Wel een kennelijk door een quad gemaakt spoor dat we even volgden en vervolgens liepen we maar een beetje dwars door de weide heen. Het daarop volgende holle bospad was weer goed te volgen. Wél goed opletten waar je liep, want de soms natte keien waren best glad. Dan een spannend stuk dwars door de rimboe, gelukkig goed gemarkeerd met rode linten! Bij het “Kruis der Armen” staken we de D150 over en lasten een picknickpauze in.

We begonnen weer ter klimmen, zagen geen gele verfstrepen (wandelroute…) en het kerkje van Farret zagen we pas aan het eind van een naar beneden lopende singletrack (met af en toe een springschans erin), toen we er zowat voor stonden. Na even een overstekende schaapskudde voorrang verleend te hebben, liepen we Farret binnen, een dorpje met een echte Auberge. Bij de kerk rechtsaf steil omhoog over een keienpad aan het eind waarvan we een imker in vol ornaat bezig zagen met zijn bijenvolk.

Wij vervolgden onze weg nog steeds stijgend, tot we ter hoogte van boerderij Le Méjanel voor een hek stonden dat we pas open konden krijgen nadat we eerst met onze stokken de hoge brandnetels hadden plat geslagen. Ook na de boerderij liep de weg nog steeds omhoog. Aangekomen bij de asfaltweg bij Le Teil aten we even een appeltje en genoten voor de laatste keer van het landschap van de Aveyron. Hierna nog even licht omhoog lopen – tot ruim boven de 600m weer – om vervolgens kort af te dalen naar ons eindpunt Le Mas des Eglantines. Hier werden we eerst verwelkomd door de “jachthond” en daarna door Chris en Hilde. De wandeltocht zat erop. Met een welverdiend pilsje/appelsapje praatten we even bij op het terras, buiten in de zon.

We kregen een andere kamer, de grote suite, zeker niet minder dan de eerste keer. Lekker ruim en met ligbad zelfs. Even opfrissen en om acht uur aan tafel voor een aperitiefje gevolgd door een weer prima driegangendiner: Aveyronsalade, Aveyronkip met groenterijst en een “drijvend eiland” toe. Gescheiden door Chris en Hilde zaten we aan tafel met een helaas Frans stel andere wandelaars, hetgeen gezellig babbelen toch wel wat moeilijker maakte. We probeerden het wel even, maar de gesprekken gingen toch voornamelijk tussen onze gastvrouw en –heer, in het Frans dus. Dat was voor ons niet altijd even goed te volgen. Jammer, maar dat kan je natuurlijk een keer tegenkomen in dit land.

We konden vandaag iets eerder naar bed dan gisteren. Helaas was de lucht toch weer helemaal dicht getrokken, wat onze plannen voor een paar dagjes strand aan de Méditerranée op losse schroeven zette…

Download de GPS-track

Naar Tenslotte

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s