Aveyron -2

Woensdag 2 mei 2012, wandeldag 2: La LibaudiéL’Albugue (460m)
V:10.00 – A:15.00 – Afstand: 13,0km – 540hm

Het weer: ’s morgens onbewolkt, ’s middags licht-half bewolkt. Af en toe licht gespetter. Weinig wind. 15-20⁰C.

Onder het genot van Kees’ “eendagsvliegen” schoven we om 9 uur aan aan het zeer goed verzorgde ontbijt, nu mét een lekker croissantje. Gezelligheid vierde weer hoogtij. De lunchpakketjes lagen ook hier alweer klaar: net als gisteren een half stokbrood per persoon, rijk belegd, een appeltje en een pakje drinken. Het laatste overgebleven croissantje pikten we gauw nog even mee… Nadat we onze bagage in de auto hadden gelegd, namen we afscheid van Kees en Marjo, een wel heel aardig stel op een heel aardige stek!

Om tien uur gingen we – met Kees’ waarschuwing voor de man met de kettingzaag op zak – op pad voor een wandeling van 14km naar L’Albugue, dat hemelsbreed nog geen 2km hier vandaan lag. Het eerste deel van de wandeling was gemarkeerd met witte stippen en volgde min of meer de Tarn stroomopwaarts. Leuke paden door het bos, dus in de schaduw. Toch liepen we al vanaf het begin in korte broek en ook de truien konden al snel in de rugzak. Het was een prima wandeltemperatuur met daarbij een strak blauwe lucht. De door Kees aangebrachte witte markering (rondwandelingen vanaf La Libaudié) maakte het helemaal perfect, voorlopig hadden we eigenlijk geen kaart of GPS nodig. Af en toe moesten we een beekje oversteken of doorwaden.

Op het punt waar we uitzicht hadden op een stuwdam in de Tarn bogen we van de rivier af en begonnen we aan de klim naar het gehucht Aspires, eerst nog geleidelijk. Na bij een bouwval weer een beek overgestoken te hebben, gingen we even in de fout en misten in eerste instantie de afslag naar een houten bruggetje. We waren er nog wel voor gewaarschuwd: hier gingen geregeld wandelaars verkeerd! Wij waren dus in goed gezelschap, maar gelukkig hadden wij ook een GPS, waarop we al snel zagen dat we niet goed liepen. Terug dus, alsnog het bruggetje over en verder stijgen door het bos tot aan de boerderij Le Bosq. Hier werden we verwelkomd door een niet blaffende, wel nieuwsgierige hond.
Hierna volgde het steilste deel van de klim over een karrenspoor door een weiland, vol in de zon dus erg warm. Zwetend kwamen we boven waar het onmiddellijk tijd was voor de eerste pauze. Even de benen wat rust gunnen, wat eten en van de fraaie uitzichten genieten. De na ons vertrokken medewandelaars waren nog niet in zicht.

Nu was het nog maar een klein stukje tot aan Aspires. In het gehucht troffen we geen lief en aanhankelijk meelopend “Bobby”-hondje, maar wel een aantal andere minder vriendelijke, luid blaffende krengen die gelukkig op veilige afstand bleven. Datzelfde gold gelukkig ook voor een stevige regenbui die we rechts van ons zagen hangen. Na een stukje asfalt uitkomend op de D33 staken we hier rechtdoor over, de akkers in om over een nauwelijks herkenbaar paadje onze weg te vervolgen tussen de haver-, klaver- en graanvelden. Enige houvast waren wat paaltjes en bomen en natuurlijk onze GPS-track, totdat we uiteindelijk weer op een karrenspoor uitkwamen. Aan het einde hiervan moesten we even de afrastering openen en weer sluiten om op een asfaltweggetje uit te komen dat ons naar de D555 zou leiden. Deze moesten we vervolgens enkele kilometers volgen; vervelend was dat niet, er was amper verkeer. Op een stenen muurtje van de brug, in de scherpe bocht van de door een fraai bos lopende D555 hielden we onze tweede en laatste pauze.

Hierna volgden we nog een kleine kilometer het asfalt alvorens we bij een met een oranje stip gemarkeerde boom rechtsaf afdaalden een beekdal in. Het was een mooi paadje door een dito bos, ondanks dat hier nog weinig blad aan de bomen zat. Het was ons trouwens zowizo opgevallen dat de natuur hier iets achter loopt ten opzichte van Nederland. Zal de hoogte wel zijn, maar hadden we van te voren niet verwacht. Beneden gekomen staken we via – nu en dan wiebelige – stapstenen enkele beekjes over om vervolgens aan de andere kant het dal weer uit te klimmen tot bij een uit 1860 daterende, verlaten boerderij.
De laatste kilometer naar L’Albugue verliep niet geheel vlekkeloos. Op een Y–splitsing liepen we – met de GPS in de hand – het verkeerde pad op, niet omlaag, maar omhoog. Dat was met de RB in de hand waarschijnlijk niet gebeurd, maar goed, als we gewoon door zouden lopen leek dit verkeerde pad uiteindelijk wel weer op het goede pad uit te komen. Niets was minder waar, want er is ook nog zoiets als een derde dimensie: de hoogte! Een meter of vijftien à twintig beneden ons zagen we het pad lopen. We waagden een poging om het hoogteverschil te overbruggen (terug lopen kon altijd nog) door van boompje naar boompje af te dalen, maar verzeilden al gauw in de braamstruiken. Er zat niets anders op terug te keren, waarna we verder feilloos bij L’Albugue arriveerden. Ondanks het verkeerd lopen kwamen we vandaag toch op slechts 13km uit en waren we al vroeg binnen.

L’Albugue leek in eerste instantie uitgestorven, maar nadat we de receptie en een bel hadden gevonden, bleek dat gelukkig toch niet zo. Yvonne deed open en bracht ons gelijk naar de kamer, eigenlijk meer een compleet ingericht huis met woonkeuken beneden en badkamer en twee slaapkamers boven. Deze gite genaamd l’Oustal Finhal was voor één nacht van ons. Net als La Liboudié was ook L’Albugue een compleet recreatiebedrijf met kamers, gites en een camping. In de woonkamer troffen we een fotoboek aan met daarin in beeld gebracht het hele proces van wederopbouw en uitbreiding van dit complex sinds 1982. Dat moest een hele klus geweest zijn en ook veel geld gekost hebben, maar het resultaat mocht er dan ook wezen!
Nadat Yvonne ons een sapje, een biertje en wat zoutjes had gebracht, konden we op ons privé terras uitblazen en genieten van het magnifieke uitzicht. Omdat we tot 8 uur de tijd hadden, konden we ons op ons gemak opfrissen, wat rondkijken en verder relaxen. De afstand van vandaag was niet al te groot geweest, maar was voor onze benen op dit moment meer dan genoeg. Hopelijk zou dat gaandeweg beter worden… Onze wandelgenoten arriveerden ongeveer een half uurtje na ons en hadden een naastgelegen kamer. Het was inmiddels hier en daar aardig dreigend geworden en er vielen zelfs af en toe wat spetters, maar veel stelde het niet voor. Zonder de zon was het wel wat frisjes, maar altijd nog warmer dan binnen.

Yvonne zagen we pas weer bij aanvang van het diner in de grote eetkamer en tegelijkertijd maakten we daar kennis met haar man Michel en hun zoon Jean-Marie, de enige van hun vier kinderen die nog een beetje in de buurt woonde. Michel was eigenlijk filmregisseur, maar architectuur en bouwkunde zaten hem in de genen en dat verklaarde dan ook het eindresultaat van L’Albugue. Hoewel, eindresultaat: hij was na 30 jaar nog niet uitgebouwd en zocht stiekem een leuk projectje. Ongelooflijk. Yvonne had in haar splinternieuwe keuken een heerlijke maaltijd voor ons en onze collega-wandelaars bereid: pompoen-uit-eigen-tuin-soep, een soort rundvlees haché met rijst en frisse prei-uit-eigen-tuin-salade en kaasjes tot besluit. Roquefort met kweeperen-uit-eigen-tuin-gelei bleek een perfecte combinatie! Samen met een lekker glaasje wijn stond dit garant voor weer een gezellig avondje, maar door de aard van de mensen en van de gesprekken toch weer heel anders dan de vorige keren. Pas om 11 uur gingen we weer langzaam richting onze gite…

Download de GPS-track

Naar de volgende etappe

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s