Aveyron -1

Dinsdag 1 mei 2012, wandeldag 1: Le Mas des EgantinesLa Libaudié (330m)
V:10.00 – A:17.00 – Afstand: 21,0km – 700hm

Het weer: licht bewolkt en droog. Weinig wind. 9-20⁰C.

Om 8 uur liep onze wekker af en toen we de gordijnen open schoven was de lucht knalblauw. Korte tijd later kwam er wat lage bewolking overdrijven. Het kwik in de thermometer buiten kwam slechts tot 9⁰C! Om 8u45 schoven we aan bij het ontbijt. Eén van de Franse stellen zat er al. Het ontbijt was goed verzorgd, ondanks dat het brood niet vers leek en er geen croissantjes waren. De lunchpakketjes stonden al klaar en bestonden uit een goed belegd half stokbrood per persoon en een muesli-reep. Geen drankje. Leek ons aan de magere kant als je zo’n topprestatie dient te leveren, maar misschien viel het mee. Tenslotte doen we dit ook voor de lijn! Gelukkig hadden we nog een paar krentenbollen en stroopwafels achter de hand.

Om 10 uur gingen we op pad, gewapend met routebeschrijving (RB), topografische kaart en uiteraard onze GPS, geladen met alle tracks. Dat kon niet mis gaan. Al gauw werden we ingehaald door de postbode en zijn gezin in een knappe auto. Kort daarna verlieten we het asfalt en zagen de rest van de dag bijna geen auto’s meer. We daalden af in een beekdalletje en staken het beekje wadend over. Nadat we het dal weer hadden verlaten, bleven we voorlopig op een soort plateau, op ongeveer gelijke hoogte tussen de 500 en 600m.
Punt PL09 van de RB, een stenen Katharenkruis hadden we in eerste instantie even gemist, ook omdat we natuurlijk niet continu op de GPS keken. Na even goed lezen van de duidelijke RB kwamen we weer op het juiste spoor richting Martrin. We zagen dit dorpje met zijn opvallende, markante kerktoren in de diepte liggen. Door een weiland langs een bomenrij daalden we er naar toe af. In dit dorpje was het enige terrasje dat we vandaag zouden tegenkomen, maar voor ons kwam het – na 3,5km – het nog wat te vroeg. Wij gaan in principe pas luieren als er minstens ¾ van de route opzit!

Bij een stenen kruis op een sokkel, voor een voormalig kapelletje dat nu dienst deed als hooi-opslag, pauzeerden we op een gammel bankje om wat te eten. We waren zojuist Coupiac, gelegen in het dal, gepasseerd. Het was inmiddels 12 uur en we hadden er bijna 7km op zitten, dus dan mocht het. Veel meer bankjes zouden we niet tegenkomen. Er zijn hier blijkbaar wel aardig wat wandelroutes, maar het is een erg verlaten gebied, dus waarom zou je het die paar wandelaars makkelijk maken? Blijft het tenminste lekker rustig!

Na 10km verlieten we de hoogvlakte en begonnen we af te dalen. Vlak voor boerderij Le Mazet misten we even een graspad naar links (km 11,4) en liepen zodoende via het erf van de boerderij naar een asfaltweg. We werden uitbundig begroet door een drietal honden in diverse maten, de een nog harder blaffend dan de ander. Ze deden net of ze de boerin die min of meer pogingen deed ze terug te roepen niet hoorden. Ze beten niet, maar bezorgden ons wel dikke lagen kippenvel. Het ergste was dat we nu dus eigenlijk nog een keer terug dat erf over moesten, maar daar voelden we weinig voor. Met een omtrekkende beweging liepen we aan de achterkant van een grote schuur door een wei weer terug naar onze route, maar de honden hadden ons toch weer in de gaten. Gelukkig dropen ze nu snel af.
Bijgekomen van de schrik vervolgden we onze weg, langzaam verder dalend door een bos tot aan de asfaltweg D33. Hier moesten we aan de overkant eigenlijk afdalen tot aan een riviertje dat normaal gesproken doorwaadbaar is, maar gezien de grote regenval van de laatste weken had Chris ons dit ontraden. Het alternatief was langs de asfaltweg D555 naar la Bastide en daar de route weer oppikken. Dat leek ons niet aantrekkelijk, dus wilden wij het er wel op wagen. Onze eigenwijsheid werd bestraft: het water stond te hoog, stroomde snel en was bruin. Doorwaden zou gevaarlijke situaties of op zijn minst een nat pak op kunnen leveren. Asfalt leek onontkoombaar. Gelukkig zagen we na de eerste grote bocht toevallig een geel bordje, waarop rechtsaf een wandelroute werd aangegeven langs de rivier La Rance naar la Bastide. Dit pad afdalend kwamen we beneden weer uit op onze route, aan de overkant van de niet te nemen hindernis. Via een idyllisch smal paadje volgden we nu 1,5km de Rance en bleek het leukste deel van de etappe van vandaag, dit hadden we niet willen missen!

Vanaf La Bastide – een verlaten lijkend gehucht – verliep de route tot La Libaudié verder volgens schema. Door verkeerd lopen en omlopen kwam de kilometerstand vandaag op 21 uit in plaats van de geplande 17-18. De laatste paar honderd meter begon Kitty’s knie vervelend op te spelen en werd het bijna strompelen. Best wel een beetje moe arriveerden we om 5 uur op ons tweede gastadres, waar men al op ons zat te wachten, zo leek het. Gastheer Kees en gastvrouw Marjo Wijnen namen ons gelijk op in de kring die naast hen bestond uit vier andere wandelaars, die net drie minuten voor ons waren gearriveerd en al aan de borrel zaten. Even voorstellen en al gauw werden onder het genot van een cola/biertje ervaringen uitgewisseld. Daarna naar onze kamer op de eerste verdieping van alweer zo’n fraai opgeknapte, authentieke boerderij. Weer met dikke houten balken en nu nog ruimer dan de vorige. Snel douchen en onze klamme wandel-outfit verruild voor schone kledij.

Na even wat rondgekeken te hebben, zochten we de “schuur” op, een gezellig soort eetcafé waar de kachel brandde. Het was toch nog wat te fris om buiten te zitten. We maakten alvast een begin van dit verslag, lazen wat en babbelden met Kees, de maker van de wandelkaarten. Om half acht gingen we aan tafel – ook in de schuur – voor een door Marjo prima verzorgd diner: soepje vooraf, kaasplankje toe en als hoofdgerecht een ovenschotel met… gekonfijte eend! Dat is goed te eten, maar hopelijk krijgen we dat niet alle 7 dagen ;-). Ondertussen voerden we – lekker wijntje erbij – gezellige gesprekken met onze medewandelaars, lieden van ongeveer onze leeftijd en komend uit Amsterdam, maar oorspronkelijk uit de buurt van Heemstede/Bloemendaal. Dat is wel iets sjieker dan De Glip, maar ach wat geeft het. Veel jeugdsentiment, aangewakkerd door de muziek van Kees. Jaren 60-muziek met daaraan gekoppeld de onvermijdelijke “herkent u deze nog”- en “wie zong dit ook alweer”-quizvragen, met als uiteindelijke doel de jacht op “eendagsvliegen” voor een afspeellijst van Kees.
Na afloop van het diner keken we onder het genot van koffie/thee aan de bar nog even naar een tweetal video’s van Kees. De eerste over parende slangen in en op de muren van La Libaudié, de tweede over een torenvalkjesnest, eveneens in een nis van een muur van het huis. Leuk om te zien. Al met al was het een heel gezellige avond, heel anders dan gisteren. Morgen wachtte ons én onze medewandelaars een wandeling van ca. 14 km naar Albugue. Dat leek ons lang genoeg, want na vandaag deden onze benen al goed zeer…

Download de GPS-track

Naar de volgende etappe

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s