Sächsische Schweiz -1

Dinsdag 16 augustus 2011: Krippen (H.Erbgericht) – Kirnitztal (H.Forsthaus)
V: 10.00u – A: 18.15u. – Afstand: 20,0 km – Hoogtemeters: 705

Het weer: ’s Morgens zonnige perioden. Later toenemende bewolking en – op wat licht gespetter na – droog. 20°C.

De wekker liep om 8.00u af en drie kwartier later vielen we aan op het zeer uitgebreide ontbijtbuffet. Een uurtje later waren we verzadigd en hadden goedgevulde lunchpakketjes (inclusief!) klaargemaakt. De dagrugzakjes werden gevuld met proviand, water, truitje, poncho; de rest van de bagage voor transport klaargezet in de hal. Nu ging het los!

Direct na het verlaten van het hotel rechtsaf en na een klein stukje al pauzeren om te wachten op het veer dat ons naar de overkant van de Elbe, naar Postelwitz moest brengen. Na eerst nog een kilometertje horizontaal langs de rivier gelopen te hebben, begonnen we aan de zgn. Obrigensteig, een geel gemarkeerde route die over trappen gaand direct voor stevig klimwerk zorgde. En voor een flinke zweetproductie! Bijna 150 meter hoger volgde weer een klein stukje min of meer vlak voordat we aan de beklimming van de imposante Schrammsteine begonnen. Over trappen en soms erg steile ladders en door soms zeer smalle kloven stegen we nog eens 120m. Gelukkig was het eenrichtingsverkeer, want we waren niet de enigen die dit deden. Niet gek, want het was bovenop erg mooi en de weg er naartoe was zeer spectaculair. Jammer dat het inmiddels al vrijwel bewolkt was geworden en ook nog tamelijk heiig. Jammer voor de foto’s vooral.

De weg terug was het eerste deel hetzelfde, daarna splitsten de dalers zich af en moesten hun weg vervolgen via de zgn. Jägersteig. Ook dit ging weer via steile ladders en trappen. Goed voor de daalspieren. Onderaan de klim kwamen we weer uit op de kruising waar we ook begonnen waren; vanaf hier volgden we een paar kilometer lang een redelijk vlak lopende groene route.

In een bocht (km8,2) moesten we linksaf de Breite Kluft in. We kregen weer een portie trappen omhoog. Bovenop stapten we over op een blauwe route en volgden nu behoorlijk klauterend over trappen en ladders de Malerweg. Door een soort kloof liepen we om de Kleine Winterberg heen en hadden aan onze rechterhand af en toe fraaie uitzichtpunten, waar wij dankbaar gebruik van maakten. Dan een lange vrij steile trap af, 80m omlaag. Vervolgens richting Kuhstall en Lichtenhainer Wasserfall. Op de kruising met de Radroute Im Nationalpark maakten we even gebruik van een picknickplaats om de inwendige mens te versterken.

We vervolgden onze weg rechtdoor, nog steeds richting Kuhstall, maar op de volgende viersprong (km14,5) klopte het traject op de Paridonkaart niet met hun routebeschrijving. Leek linksaf te gaan, maar beschrijving, GPS-track en bordjes wijzen rechtdoor de trap op. Dat deden we dan ook maar en bleek juist. Bovenaan de trap kwamen we uit bij de Kuhstall, een grote grot die aan twee kanten open was. Dat hadden we gauw gezien; het uitzicht was ook niet om over naar huis te schrijven.

We daalden nu een dikke km af tot aan de waterval, die ook al niet veel voorstelde. Zo weinig regen hadden we de afgelopen zomer nou toch ook weer niet gehad? Nu was het verder een min of meer vlakke weg (4km nog) naar het eindpunt. We wandelden eerst via de linkeroever van het riviertje de Kirnitz over een wandelroute die Flössersteig heette, plat maar wel erg blubberig. Halverwege besloten we onze weg over de ander oever, verhard, te vervolgen. Dat schoot tenminste op, want het was inmiddels al bijna 18.00u; ook begon het licht te spetteren. We liepen tussen de rails van de Kirnitztalbahn, dus wel oppassen voor de tram!

We kwamen nog net droog over in hotel Forsthaus, een erg stil gelegen hotel midden in de bossen. Naast de af en toe passerende tram hoorde je er alleen het ruisen van de beek. Heerlijk. We werden ook hier weer zeer vriendelijk ontvangen, alsof men al op ons zat te wachten. Onze koffers stonden reeds op onze zeer riante kamer, weer nr.103. Het diner was eveneens weer prima, als je tenminste van Sauerkraut houdt! Maar ja, geen keus, hè. Gelukkig rook en smaakte het niet herkenbaar als zuurkool… De eerste gang was wel verkiesbaar: salade of soep. Het toetje bestond uit een enorm stuk Apfelstrudel met ijs en slagroom. Daar verwen je ons wel mee, hoor. Maakte weer een hoop goed 😉

Download de GPS-track

Naar de volgende etappe

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s